De komst van de nieuwe Marvel- en Amazon-serie op onze schermen heeft een ware aardbeving veroorzaakt in het huidige streaminglandschap. Deze productie, die afwijkt van de kleurrijke intergalactische gevechten waaraan het genre ons gewend is, neemt ons mee naar een New York City in de jaren 30, gebukt onder de Grote Depressie, waar misdaad en duisternis op elke hoek heersen. De verwachtingen waren torenhoog om te zien hoe een acteur van het kaliber van Nicolas Cage het er in zo'n unieke rol vanaf zou brengen, en het lijkt erop dat de gok voor het platform zich ruimschoots heeft uitbetaald.
In Spanje was de ontvangst overweldigend en werd de serie al snel de meest bekeken show op Prime Video . Het publiek reageerde enthousiast op dit verhaal, dat zowel een eerbetoon is aan klassieke film noir als een deconstructie van de Spider-Man-mythe. Met in totaal acht afleveringen van elk ongeveer veertig minuten nodigt de serie uit tot bingewatchen, dankzij een rauwe en realistische sfeer en een zeer kenmerkende visuele stijl die het onderscheidt van alles wat we de laatste tijd hebben gezien.
Een zorgvuldig vormgegeven omgeving in New York City.
Het eerste wat opvalt, is ongetwijfeld de nauwgezette zorg die is besteed aan het nabouwen van deze stad met art-deco wolkenkrabbers en mistige steegjes. De serie probeert geen feelgood-avontuur te zijn; er is sigarettenrook, stoere mannen in trenchcoats en een alomtegenwoordig gevoel van pessimisme rondom de protagonist. Ben Reilly is niet de optimistische jongen die we allemaal kennen, maar een privédetective die te veel heeft meegemaakt en zijn problemen liever oplost met sluwheid en af ​​en toe een overval dan met goedkope grappen.
Het production design is werkelijk verbluffend en geeft de kijker het gevoel alsof hij zich in een roman van Dashiell Hammett of Raymond Chandler bevindt. De makers van het project hebben de fantastische elementen perfect in balans gebracht met een veel realistischere, pulp-achtige benadering , waarin superkrachten bijna een belemmering vormen voor een man die simpelweg probeert te overleven in moeilijke tijden. Deze versie van New York is een personage op zich, met zijn nachtclubs en schimmige kantoren die in elke lade geheimen verbergen.
Bovendien is het verhaal recht voor zijn raap en presenteert het ons een vermoeide en gehavende held die na een persoonlijke tragedie zijn masker heeft afgelegd. Juist deze gedwongen terugkeer in actie voegt een extra laag spanning toe aan de serie, en laat zien hoe een veteraan zich weer moet aanpassen wanneer een web van complotten zich om hem heen begint te weven. Het is dan ook geen wonder dat velen het nu al beschouwen als een van de beste adaptaties van het personage buiten de stripboeken.
Het grote visuele dilemma: zwart-wit of kleur?
Een van de meest besproken onderwerpen op sociale media is de mogelijkheid om de beeldkwaliteit te kiezen. Prime Video heeft twee versies uitgebracht: een genaamd Authentic Black and White en een andere genaamd True-Hue in kleur. Hoewel de serie aanvankelijk bedoeld was om in zwart-wit te worden bekeken, leidde de druk van de directie en Cage zelf om een ​​breder publiek aan te spreken tot de ontwikkeling van deze tweede optie met verzadigde tinten die doen denken aan de cinema van de jaren 60.
Als je een purist bent en de ware essentie van film noir wilt ervaren, benadrukt de zwart-witversie het clair-obscur en de schaduwen die zo effectief zijn in dit genre. De kleurenversie laat je echter indrukwekkende details in de kostuums en make-up waarderen die soms onopgemerkt blijven. Acteurs, zoals Li Jun Li, hebben aangegeven dat beide ervaringen heel verschillend zijn, maar even waardevol, afhankelijk van of je je liever concentreert op de sfeer of op de technische details van het beeld.
De technologie die voor de kleurenversie is gebruikt, is niet zomaar een filter; het is een belichtingstechniek die een eerbetoon is aan klassiek Technicolor , waardoor de actiescènes er ongelooflijk uitzien. Desondanks lijkt de algemene consensus onder filmliefhebbers de voorkeur te geven aan de zwart-witversie, omdat daarin de speciale effecten en de cameravoering pas echt tot hun recht komen. Uiteindelijk is het mooiste dat iedereen de kijkervaring naar eigen smaak kan aanpassen, iets wat je niet vaak ziet bij een productie met dit budget.
Een cast die samen met Nicolas Cage een sterke prestatie levert.
Hoewel Nicolas Cage de eerste Spider-Noir in een live-actionfilm is en in elke scène de show steelt, staat hij er niet alleen voor. De bijrollen worden uitstekend vertolkt, met Lamorne Morris als Robbie Robertson en Karen Rodriguez als Janet, Bens secretaresse. Samen vormen de drie een zeer menselijke en geloofwaardige vriendschap, die afwijkt van de typische clichés uit superheldenfilms en zich richt op relaties die oprecht en hartverwarmend aanvoelen.
Aan de andere kant zorgt de aanwezigheid van Brendan Gleeson als de schurk Silvermane voor de doorgewinterde uitstraling en intensiteit die een project als dit nodig had. Zijn verbale steekspelletjes met de protagonist behoren tot de beste van het seizoen en tillen het dramatische niveau van de serie naar een hoger niveau. We hebben ook Li Jun Li als Cat Hardy , een femme fatale die niet onderdoet voor een scherpzinnige detective en die onze detective meer dan eens op de proef stelt, waarmee ze aantoont dat in deze wereld niemand volledig te vertrouwen is.
Werken met een iconische acteur als Cage is, volgens de rest van de cast, als het volgen van een dagelijkse masterclass. De acteur brengt zijn persoonlijke touch, die ietwat excentrieke maar uiterst gefocuste stijl , die perfect aansluit bij de persoonlijkheid van Ben Reilly, die zo uit een gangsterfilm uit de gouden eeuw van Hollywood lijkt te zijn gestapt. Het is deze mix van talent die ervoor zorgt dat de serie nooit aan kracht verliest.
Een personage met wortels in Marvel-klonen.
Voor fans van de strips en de meer traditionele stripverhalen introduceert de serie interessante veranderingen ten opzichte van het bronmateriaal. We volgen hier niet een jonge Peter Parker, maar Ben Reilly, de genetische kloon die in de strips door de Jackal is gecreëerd. De serie gebruikt deze achtergrond om ons een veel complexer personage te presenteren, iemand die de schaduw van een ander draagt, maar zijn eigen pad heeft bewandeld in een alternatieve realiteit waar dingen niet altijd goed aflopen.
Deze herinterpretatie toont ons een Spider-Man die niet per se in het middelpunt van de belangstelling hoeft te staan, maar eerder een man die zichzelf probeert te rehabiliteren nadat hij alle hoop had verloren. Het is fascinerend hoe ze klassieke schurken zoals Sandman en Tombstone hebben aangepast aan deze realistische, misdaadrijke toon. Elk van hen heeft zijn eigen motivaties en het zijn niet zomaar doorsnee slechteriken; het zijn pionnen op een veel groter schaakbord waar de politieke en sociale corruptie van New York in de jaren 30 een belangrijke rol speelt.
De serie heeft zowel fans als nieuwkomers weten te boeien dankzij de gedurfde aanpak die afwijkt van de gevestigde formule van grote franchises. Door een pure film noir-esthetiek te omarmen en te vertrouwen op het onmiskenbare charisma van de hoofdrolspeler, heeft Amazon een verhaal neergezet dat fris en relevant aanvoelt in de wereld van vandaag. Met een benijdenswaardige gemiddelde beoordeling op gespecialiseerde websites en een steeds groeiende mond-tot-mondreclame in heel Europa, bewijst deze eerste reeks afleveringen dat er nog steeds veel manieren zijn om verhalen over gemaskerde helden te vertellen zonder in clichés te vervallen. Wie op zoek is naar een meeslepend mysterie, uitstekend acteerwerk en een sfeer die hen meevoert naar een andere tijd, zal deze serie absoluut moeten zien en beschouwen als een van de televisieverrassingen van het jaar.