De komst van het tweede seizoen van X-Men '97 op Disney+ is met gemengde gevoelens ontvangen, zowel verwachting als opluchting. In een tijd waarin superheldenfilms een identiteitscrisis lijken te doormaken, is deze animatieserie een bastion van creatieve kwaliteit dat niet alleen in nostalgie zwelgt, maar ook actuele geopolitieke en maatschappelijke kwesties durft aan te pakken.
Wat dit project zo bijzonder maakt, is de manier waarop het de levendige esthetiek van strips en streaming combineert met een veel volwassener politiek drama . Ondanks interne controverses bij Marvel Studios rondom scenarioschrijver Beau DeMayo, toont het eindresultaat een artistieke gevoeligheid die het originele materiaal naar een hoger niveau tilt en een kindertekenfilm transformeert in een werk met verrassende driedimensionaliteit.
Het verhaal dat zich ontvouwt en de tijdreizen
Het verhaal gaat verder waar de vorige cliffhanger eindigde, met de mutanten verspreid over ruimte en tijd. In 3960 na Christus zien we Scott Summers en Jean Grey die voor hun zoon Nathan zorgen en proberen te voorkomen dat Apocalypse de jongen als vat voor zijn krachten gebruikt . Ondertussen proberen Xavier en Magneto in het oude Egypte, in 3000 voor Christus, te voorkomen dat de jonge En Sabah Nur de schurk wordt die ze al kennen, en proberen ze hem een ​​filosofie van co-existentie bij te brengen.
Deze aanpak stelt de serie in staat om het concept van diaspora en lotsbestemming te verkennen. De eerste aflevering, getiteld "Days of Past Future", legt de basis voor een plot waarin de tijd zelf een personage is . De interactie tussen Charles en Erik in het verleden is wellicht een van de sterkste punten, omdat het de tragedie van Apocalypse herdefinieert en ons laat zien dat sommige dingen voorbestemd lijken te zijn, hoe hard men ook probeert het tij te keren.
Nieuwe teams en ideologische conflicten
Om het gat op te vullen dat de X-Men achterlieten, ontstaan ​​er groepen die het speelveld aanzienlijk verbreden. Aan de ene kant hebben we X-Factor, een door de overheid goedgekeurd team onder leiding van Havok en Valerie Cooper, dat mutanten als een instrument van de staat beschouwt. Aan de andere kant rekruteert Cable X-Force, een veel agressievere en directere groep, waar personages zoals Jubilee een veel krachtigere en agressievere kant laten zien dan in welke andere versie dan ook.
- X Factor: Bestaande uit Multiple Man, Strong Guy, Wolfsbane en Polaris.
- X-kracht: Het omvat Cable, Archangel, Psylocke en Sunspot.
- X-Corp: Een basis die in Genosha is opgezet om Amerikaanse wettelijke beperkingen te omzeilen.
De spanning tussen deze groepen weerspiegelt het eeuwige conflict van de X-Men: de strijd tussen gedwongen integratie onder overheidscontrole en totale vrijheid gebaseerd op Xaviers droom . Het gebruik van iconische kostuums, zoals die ontworpen door Frank Quitely, voegt een extra laag visueel genot toe voor stripboekliefhebbers, hoewel de serie erin slaagt om iemand die nog nooit een strip heeft gelezen volledig in het verhaal te laten opgaan.
Analyse van de afleveringen en het uiteindelijke hoogtepunt
Het seizoen begint in een razend tempo en op spectaculaire wijze. De Rama-Tut-arc (een identiteit van Kang de Veroveraar) en de interventie van de Celestials geven het geheel een epische schaal. Niet alles is echter perfect. De aflevering over Weapon X, hoewel met de verschijning van de Brood een aantal zeer effectieve angstaanjagende momenten bevat, lijdt onder de ongeloofwaardige alliantie tussen Logan en Sabretooth, wat de geloofwaardigheid enigszins ondermijnt.
Naarmate het einde nadert, begint de serie te lijden onder een te gehaast tempo. De aflevering 'The Savage Land' is twijfelachtig vanwege een absurd moreel argument dat Graydon Creeds haat probeert te rechtvaardigen op basis van zijn jeugdtrauma. De ontknoping, die draait om Gambits wederopstanding als Ruiter des Doods en de daaropvolgende eindstrijd, voelt gehaast aan. De climax rondt de verhaallijnen af, maar doet dat via een deus ex machina met de Hemelse Eson, wat de emotionele impact van de offers van de personages vermindert.
Technische beoordeling en erfgoed
Visueel gezien is de serie een juweel. De cinematografie erft de kracht van het eerste deel en tilt die naar een hoger niveau, wat resulteert in een kleurrijke en levendige ervaring. De stemacteurs, met name in de originele versie, zijn onberispelijk en geven personages als Rogue en Storm een ​​indrukwekkende en charismatische uitstraling die helaas ontbreekt in de huidige Marvel-strips.
Hoewel de seizoensfinale bevredigender had kunnen zijn met een extra aflevering (zoals die aflevering die naar verluidt geschrapt werd en waarin Onslaught geïntroduceerd zou worden), blijft de serie een absolute aanrader. Het is erin geslaagd een nieuwe generatie te laten zien waarom mutanten zo bijzonder zijn, en heeft aangetoond dat animatie van topniveau diepgaande thema's kan behandelen zonder in te leveren op epische actie. Deze serie heeft zich gevestigd als een van de beste interpretaties van het Marvel-universum en legt de lat erg hoog voor toekomstige, reeds verlengde series.
Het tweede seizoen van X-Men '97 is een ambitieuze reis die, hoewel het tempo in de slotfase wat te wensen overlaat en sommige ontknopingen wat gehaast zijn, erin slaagt de mutantenmythologie met bewonderenswaardige meesterlijkheid uit te breiden. Tussen reizen naar het oude Egypte, dystopische toekomstbeelden en de interne strijd tussen X-Force en X-Factor, bevestigt de serie dat de X-Men meer zijn dan superhelden: ze zijn een gebroken familie die vecht voor hun overleven in een wereld die hen vreest, alles verpakt in een boeiende jaren '90-esthetiek en een verhaal dat niet bang is om risico's te nemen.
