Het lijkt erop dat Capcom heeft besloten een van zijn meest gekoesterde schatten, die decennialang opgeborgen lag, weer van stal te halen. Na twintig jaar complete stilte is de Onimusha-franchise terug met een nieuwe game die probeert de nostalgie van 128-bit games te combineren met de technische en gameplay-eisen van de huidige generatie. Hiermee bewijst de game dat verhalen over samoerai en demonen nog steeds springlevend zijn.
Deze nieuwe titel is niet zomaar een opknapbeurt, maar een slimme reboot waarmee elke speler zich in dit universum kan storten, zelfs zonder de originele games te hebben gespeeld. Het voelt als een verademing die, terwijl de geest van de strijd tegen de Genma behouden blijft, de gameplay durft te moderniseren, waardoor het niet aanvoelt als een museumstuk, maar als een levendige, competitieve actiegame.
Een nieuw pad: Miyamoto Musashi en het plot
Ditmaal plaatst het lot ons in de schoenen van Miyamoto Musashi, een impulsieve en ietwat opschepperige krijger die in Kyoto arriveert, vastbesloten te bewijzen dat hij de beste zwaardvechter is. Om hem een ​​legendarisch tintje te geven, heeft Capcom de beeltenis van de iconische acteur Toshiro Mifune gebruikt , waardoor de protagonist een imposante en filmische uitstraling krijgt. Het verhaal speelt zich af in de Edo-periode, waarin de Japanse hoofdstad is aangetast door een kwaadaardige mist genaamd miasma, die de weg vrijmaakt voor de Genma, wezens uit de onderwereld, om chaos te zaaien.
Hoewel het verhaal de klassieke strijd tussen goed en kwaad volgt en niet al te diep ingaat op complexe plotwendingen, is het de charisma van de personages die het verhaal echt draagt. Musashi ontwikkelt zich gedurende het avontuur en transformeert van een ietwat onhandige en opschepperige samoerai tot een meer volwassen krijger, dit alles begeleid door humoristische dialogen die de spanning van de donkerste en meest angstaanjagende momenten verlichten.
De kunst van het gevecht en de kracht van de Oni-handschoen.
De kern van de game is ongetwijfeld het vechtsysteem. Dit is geen hack-and-slash-spel waarbij je lukraak op knoppen drukt, maar een tactische ervaring die kalmte en scherp observatievermogen vereist . De belangrijkste mechaniek is het pareren; als je precies op het juiste moment blokkeert, kun je de weerstand van de vijand verzwakken en de gevreesde Break Issen ontketenen, een dodelijke slag die Genma verminkt of enorme schade toebrengt aan eindbazen.
- Gele zielen: Zij zijn verantwoordelijk voor het herstellen van de gezondheid van de speler tijdens gevechten.
- Rode Zielen: Het is de valuta die gebruikt wordt om upgrades aan te schaffen en de uitrusting te verbeteren.
- Blauwe Zielen: Ze maken de activering van Oni-wapens mogelijk, verwoestende speciale wapens voor kritieke situaties.
Om dit alles te beheersen, hanteert Musashi de legendarische Oni Gauntlet, een mystiek artefact dat niet alleen zielen absorbeert, maar ook de mogelijkheid biedt om Oni Vision te activeren en zo verborgen bedreigingen op te sporen. Het beheersen van het ritme van de bewegingen is cruciaal , aangezien het spel fouten genadeloos afstraft en de speler dwingt een defensieve houding aan te nemen tegen sterkere tegenstanders en een offensieve houding tegen basisaanvallen.
Een verkenning van de spanning tussen lineariteit en vrijheid in Kyoto.
De structuur van het spel is intrigerend. Enerzijds zijn er lineaire, actievolle gebieden met een paar kleine puzzels, waar het doel is om verder te komen en de weg vrij te maken van monsters. Anderzijds bevat het spel een semi-open hubgebied dat de stad Kyoto nabootst. In deze ruimte kan Musashi verzoeken van burgers aannemen, dimensionale scheuren sluiten die dienstdoen als gevechtsarena's, en zoeken naar kisten met waardevolle materialen.
Deze lichte RPG-component is essentieel, omdat je hiermee Musashi's vitaliteit en aanvalskracht kunt verbeteren door middel van amuletten en uitrustingsupgrades. Als de speler deze zijmissies negeert, is de kans groot dat hij of zij ondragelijke moeilijkheidsgraden tegenkomt bij de eindbazen. Hoewel sommigen misschien vinden dat het verblijf in Kyoto de speelduur kunstmatig verlengt, dient het als een welkome rustpauze tussen de intense lineaire missies.
Technische kracht en visuele weergave
Het gebruik van de RE Engine is ronduit spectaculair. De game beschikt over ongelooflijk gedetailleerde omgevingen, van mistige bossen tot vervallen paleizen, en creëert een sombere en beklemmende sfeer die doet denken aan de beste momenten van Resident Evil. De cinematics zijn zo zorgvuldig gemaakt dat de grens tussen beeld en gameplay soms vervaagt, dankzij motion capture-werk met echte zwaardvechters waardoor elke slag authentiek aanvoelt.
Qua prestaties biedt de game een scala aan kwaliteits- en prestatieopties, met ondersteuning voor maximaal 120 Hz op compatibele schermen. Op versies zoals de PS5 Pro zorgen ray tracing en 60 fps voor een vloeiende en visueel verbluffende ervaring, waarbij de speler dankzij de luidspreker van de DualSense-controller nog meer in de omgeving wordt ondergedompeld. Het geluidsontwerp, met traditionele Japanse instrumenten, completeert dit uitstekende technische aanbod.
Deze game weet een slapende franchise nieuw leven in te blazen en te transformeren tot een modern actiespektakel dat niet per se een Soulslike wil zijn, hoewel het wel een aantal spannende elementen daarvan overneemt. Met een speelduur van zo'n 20 tot 30 uur en een benijdenswaardige technische prestatie heeft Capcom van Musashi's terugkeer een daverend succes gemaakt. Het spel herstelt de status van een saga waarvan velen dachten dat die verloren was gegaan en effent het pad voor toekomstige avonturen in het feodale Japan.